Şu yüce dağlar gibi, başımı sarmış duman!
Âşık görmeyi uman baksın başka yüzlere.
Benim ruhum kor ateş, bedenim adi saman;
Bir bakışınla yanan yürek dönmez közlere…

Döndü sivri okları duvar saatlerinin
Takvim yaprakları da ardı ardına düştü
Asır geçti üstünden yalan vaatlerinin
Çekip gittiği yerde zat-ı âlilerinin
Bekleyen bedenime akbabalar üşüştü

Zamanın girdabında boğulmak ne kelime?
Boğulmak için her gün girdaplar oluşturdum
Sandım zaman geçtikçe varırım emelime
Oysa zaman yalnızca hız verdi ecelime
Ümitsiz kalan ruhu ölümle buluşturdum.

Kirpiklerim gözümün önünde dalgakıran,
Yaşlarım dalga dalga akan seller gibidir.
Ey bir serap misali, dimdik karşımda duran,
Sana doğru bir adım mesafe mil gibidir.

bir zamanlar yazmaktan başka bir şey düşünmezken; şimdi düşünmekten başka bi şey yapamıyorum…

varsa daha önce bu tür bir hastalık yaşayan, lütfen tavsiyelerini iletsin, bekliyorum…

saygılarımla…

                Hani bir sabah… Aynanın karşısına geçer ve bakarsın da tanıyamazsın ya yüzünü… Hani çizgi çizgi olmuş alnın ve beyazlamış sakalların yabancı gelir ya… Hani yorgunluktan kanlanmış gözlerinle odaklanıp gözlerine “Ne kadar yaşlanmışsın” dersin ya bir sabah…

                Hayatın an’dan ibaret olduğunu anladığın; geçmişten geçip gittiğini ve geleceğe varmanın müphem olduğunu idrak ettiğin, hatıralarla hayallerin sıkıştırdığı bir “an” yaşamaktansa; geçmişi iten ve geleceği umursamayan bir “an” tercih ettiğin sabahtan bahsediyorum, evet. Fikirlerinle hislerin arasına köprü kurmaktan vazgeçtiğin; tümüyle hislerini ve fikirlerini terk ettiğin, yepyeni bir sayfanın başlığına büyük harflerle “şimdi” yazdığın sabahtan bahsediyorum.

                Kâğıdı öylece bırakıp masanın üstüne, kalemi kırıp attığın ve “mademki yazmak hatırlamaktır; ancak kırmak unutmak olabilir” diyebildiğin sabah… Kırık kalemi nereye koyduğunu unuttuğun ve hatırlamak için çaba sarf etmediğin; televizyondan önce perdeleri açtığın; kahvaltı yapmadan kendini dışarı attığın; insanlara gülümseyip günaydın dediğin; üzerinden atmayı “sabah” becerebildiğin ve şimdi en ufak bir etkisini hissetmediğin, zamanında yılların birbiri ardına eklenerek sana verdiği yorgunluk ve yaşayıp unuttuklarının üstünde tesirini bıraktığı olgunlukla davrandığın sabah…

                Hani bir sabah… Boşverebilmeyi de öğrenmiş olarak uyandığın ve boşvermeye bile boşverdiğin sabah… “Yaşandı, yaş aktı ve bitti” demekten de vazgeçip, “Hepsi bir rüya mıydı; yoksa Rüya adı mıydı?” diyebildiğin sabah…

                Kurtulmaya çalıştığın zincirlerin kırık olduğunu fark edecek, boynundaki tasmanın çoktan çıktığını ve bileklerinde kelepçe sandığın şeylerin birer ince ip olduğunu göreceksin…

                Bir sabah; sevineceksin…

                Kalemin köleliğinden kendi hayatımın efendiliğine terfi ettim ve böylece ne kadar çok alçaldım, düştüm… Söz’den başka kaygısı olmayan, Söz’den ziyade fikir taşımayan ve Söz dışında bir şeye ihtiyaç duymayan ben, bugün artık sanat-ı kelâmın gafillerinden oldum.

                Hayatı mısra mısra okumak ve yazmak varken; satır satır yaşamaya mecbur kaldığımdan beri ne üzerime üzerime gelen duvarlardan, ne karşısında duvar gibi tepkisiz kaldığım sahnelerden dem vurdum. Ne anlık duygusal iniş-çıkışları andım, ne de ansız ve yersiz düşünceleri..

                Doğrudan, gelişi güzel, tabiri caizse bodoslama yaşadığım hayatın renkleri hayaller, rüyalar, hisler ve fikirlerdi. Şimdiyse siyah beyazdan ibaret hayatımın, ıstırap renkli hislerini ve gözyaşı renkli rüyalarını bile özledim. Çekilecek bir manevî çilem olsaydı da kana kana ve kanaya kanaya çekseydim!

                Bir hayale tutulduğum ve şiirin pençesine düştüğüm zamanlardı hayatın lezzetini aldığım zamanlar… Aldığım her nefesin önce ciğerlerime gidişini, ardından vücudumun her köşesine nüfuz edişini hissedebiliyor, sonra da bütün benliğim yanıyormuş gibi alevli “ah”lar çekiyordum. Köşeleri çile desenli bir etamin kumaşını parmağımı ve yüreğimi de üzerine dikerek işliyordum. Her şiirin her mısrasının her kelimesi için bin defa can veriyor, bin defa kendimden geçiyordum…

                Ne kadar uzun zaman oldu?

                Sana derdimi anlatan bir mektup yazsam, kenarları ıstırap işlemeli bir kağıt üzerine. Kalemimden sıçrayan bir kıvılcımla yansa mektubumun köşeleri… ve zarf yerine, sana yazdığım bir kitabın arasına koyup göndersem son sözlerimi… Son?

                Ben, senli sözler söyleme hastalığına yakalandıktan sonra öğrenmiştim susmayı. Senden bahsetmeyecek olduktan sonra ne anlamı var konuşmanın veya yazmanın? İçinde sana dair bir duygu yoksa, neden atmaya devam etmeli kalp dedikleri şey? Ve neden, ve neden?

                Sonu sana çıkmayan bu yollarda yürümek, içinde sen olmayan odalarda oturmak, kokunun sinmediği bir havayı solumak ve senin içinde olmadığın bir hayal kurmak neden?

Şimdi nerde nerdesin
Batmadığın yerdesin
Yeni güne haberci
Ve geçmişe perdesin

Her yazılan şiir değildi ve her yazan da şair olmadı!

“Anlamsız sözcükleri alt alta yazma sanatına”(!) başka bir ad bulunuz ve şiiri rahat bırakınız…

Bu devirde kalemi eline alıp iyi-kötü; doğru-yanlış bir şeyler karalayan zat-ı şahanelerin kendilerini “şair”, yazdıklarını da “şiir” ilan etmelerine tepki olarak, “tam şair”liğe bir tek üstat Necip Fazıl KISAKÜREK’i layık gördük ve âcizane kendimize de “yarım”lığı yakıştırdık. Bu; pek çoğunun sandığı gibi tevazudan filan değil, aksine kibirdendir. Tam şairliği üstada verdikten sonra, biz yarımlığımızla övünürüz ancak, aynı zamanda bununla yetinmeyiz… Yarım şairliğimiz, kendini şair sananların aksine, şair olmaya daha yakın bir noktayı ifade eder ve şairlik istidadını barındırır. Yarımın tama varmak için ihtiyacı olan şey diğer yarımını bulmaktır ve insan madde, duygu, düşünce, hayal veya rüya âlemlerinde dolaşarak diğer yarımını bulabilir. Biz de bu farklı âlemlerin sığ yerlerinde yüzmeyi öğrendik ve dipten inciyi çıkarmak hevesiyle gittikçe daha derine dalmaya uğraşıyoruz.

Fakat kendince şairlerin, şairliği hak etmek için bulmaları gereken şey, evvela kendileridir. Kendilerini olmadıkları bir taht (şairlik) üzerinde görenler, kendilerinden bî-haberdirler ve dolayısıyla benlikleri gabya uğramıştır. Bu kendini bilmezler, kendilerini bulmak için, kendilerini arama gayreti içine girmeli; yani aslında ne olmadıklarını fark etmeli ve “ben neyim?” sorusunu sormalıdırlar.

Onların şair olup olmadıkları elbette kendi meseleleridir ve esasen bizim için kıyas hükmünde değillerdir. Ancak “yarım şair” ifadesinin anlamını bulması için bu kısa anlatıma ihtiyaç duyduk…

Yarım şair; yarımlıkta sabit değildir… Tam şairliği de bir gün zuhur edecektir…

Hasan TÜRKYILMAZ; yarım şair…

Yurdumda hüküm süren yeni duygu akımı…

* Günümüz ekonomik şartları;
* Hayat standartlarının beklentilere göre çok düşük olması;
* İşsizlik, altyapı eksikliği gibi temel problemler;
* Siyasi dalgalanma, çalkalanma, çekişme ve boğuşmalar;
* Demokrasiyi, insan haklarını, insanlığı tehdid eden unsurların cesurca boy göstermesi;
* Varoluş çabalarının, yok etme gayretlerine dönüşmesi;
* Bir takım kendini bilmezlerin, başkalarının omuzları üzerinde yükselmeye çalışması;
* Sevgisizlik, saygısızlık, ahlaksızlık, gamsızlık, vurdumduymazlık, aymazlık vs. olguların hayatın bir gerçeği haline dönüşmesi
* Ve insanların insan olduklarını unutmaya başlamaları…

Kapitalizm, komünizm, islamizm, radikalizm, satanizm, faşizm,  ateizm, liberalizm, hümanizm, materyalizm, realizm, terörizm, pozitivizm ve hatta alkolizm i bile terkettirdi…

şimdi herkesin dilinde aynı şarkı…

BU ARA HİÇ KEYFİM YOK;
“KEYİFSİZ; KEYİFSİZM…

İşsizim ve sessizim
Kısaca keyifsizim…
Ne ummuştuk ne bulduk
Dünyada gamla dolduk
Keyifsiz keyifsizim…

BU ARA HİÇ KEYFİM YOK;
“KEYİFSİZ; KEYİFSİZM…

devamı gelecek…

————————————————————————————–

KEYİFSİZM-2

Derdiniz; derdimizdir…

Sokaklarda kol gezen mutsuzluğa inat; gününü gün edip zevkten dört köşe olan herkese tepkiliyiz… Hep birlikte mutlu olmayı öğrenene kadar; keyisiziz hep birlikte…

Keyifsizm; insanlara birlikte mutlu olmayı öğütleyen bir duygu akımıdır. Fikirle, felsefeyle alakası yoktur. Tamamen duygusal temelli; duygusal inşaalıdır…

Keyifsizm; kendisine yapılacak her türlü eleştiriye açıktır; ancak eleştirilere duygusal tepki verebilir, haberiniz olsun

Keyifsizm duygu akımına dahil olanlar; “Nasılsın?” sorusuyla karşılaştıklarında “Keyifsizm!” derler. “neden’i” sorulunca da kendileriyle ilgili bir sorunları olmadığını (yoksa tabi, varsa söyleyebilirsiniz); insanlığın sorunlarının kendilerini keyifsiz yaptığını söylerler…

Bundan böyle, edebiyatla uğraşanlar; şiir ve denemeler kaleme alanlar bu konuya da eğilmeli ve keyifsizm akımının yankıları edebiyatımızda hissettirilmelidir.

Bize düşen görev; keyifsizmin temel duygusunu insanlara vermek ve insanları egoist (ben-merkezli) anlayış(sızlık)tan kurtarmaktır.

Keyfizm; tüm dünyayı sardığı zaman; insanlık kendini yeniden keşfedecektir…

Saygılarımla
Hasan Türkyılmaz

devamı gelecek…

Mona Rosa, solmuş, kurumuş güller…
Gölbaşı gülleri ve beyaz kefen!
Yüreği yanık kuş ıstırap ister!
Ah! Çileye doymaz, kanattıkça sen!
Mona Rosa, solmuş, kurumuş güller…

(Sezai KARAKOÇ’a Saygılarımla…)

Yolun açık olsun hey Kara Gül’üm!

Aydınlansın artık kararmış günüm.

Sen ki benim her gün kanayan yanım;

Kanımdan karasın, al demem sana!

Sessizce dursan da, lal demem sana!

Arının zehirli iğnesi dilin;

Tatlı değil sözün, kem böyle bilin.

Gözümden, gönlümden, ruhumdan silin.

Petekte olsan da bal demem sana!

Beni hayallere sal demem sana!

“Üzülme ey berduş, muradın yakın

Üç beş vakte kadar çalınır kapın.”

Hiç yalan söyleme çingene kadın;

Kahvenin telvesi, fal demem sana!

Yanmadın aşkımla, kül demem sana!

Zevkini ben tattım kor ateşlerin,

Ben gördüm isini mavi düşlerin.

Kalbimi kemiren azgın dişlerin

Kararmasa Kara Gül demem sana!

Medeniyet, adalet hepsi bendedir derdin,
Nihayet pis kanının icabını gösterdin.
Eşref-i mahlukatken, koştun gittin muhale,
Ey zavallı insanlık! Nasıl düştün bu hale?

Yedi düvel bir olup, Türk’e kurdular pusu,
Yine de galip geldi Türk’ün şanlı ordusu.
Ey kendisi bir iken, binlere galip olan!
Zaferlere erişir ruhuna talip olan…

Böyle büyük bir vahşet korkutmuyor hiç onu,
Ölüm gelse ne çıkar, cennet değil mi sonu?
Kına yakmış eline, etmiş ölüme yemin,
Hayret içinde gökler, hayret içinde zemin!

Nasıl bir yürek verdin, ya Rab Türk bedenine?
Can verdi de yiğidim, geçit vermedi yine.
Bin yıldız, bir hilale; gün kavuştu leyale,
Helale el sürmek mi? Şaşarım o hayale!

Göklerden gülle yağsın, yerden alev fışkırsın…
Ne çıkar bütün cihan ölüm desin haykırsın?
Sen ki kutsal kitapta müjdelenen o ersin,
“Zorda kaldım yetiş!” de Rabbim Hızr’ı göndersin!

Bizdeki vatan aşkı, hislerin en âlisi,
Böyle bir zafer işte bu hissin tecellisi…
Ne fark eder can girse, canan girse araya?
Türk, vatan bırakır mı bir avuç maskaraya?

Zulme secde etmedi, arşa yücelmiş alın,
Ne asil bir milletiz! Görün de ibret alın,
Değil mi ki, namus bir, vatan bir, hürriyet bir,
Sizlere layık olmak en büyük meziyettir.

Deme! On beş yaşında savaşmayı ne bilir?
Söz konusu vatansa Türk’ler arslan kesilir
!Böyle azmin önünde, dağ, taş olsa da yetmez,
Eğer bir taraf Türk’se tarih tekerrür etmez!

Doksan dört yıl öteden gördük de heybetini,
Nasıl taşır bu beden kutsal emanetini?
Layık olmak zor sana şikayet etme bizden,
Varsa hatamız affet, hiç çıkma kalbimizden.

Teninin değdiği an, bu toprağa şan olsun,
Döktüğün bir damla kan, küffara umman olsun.
Var mı daha yücesi, din için ölen erden?
Haydi ödülünü al, Hazreti Peygamberden.

Derler ya, ister deniz, isterse göle daldır,
Alabileceğin su eldeki kap kadardır.
Biz de ufacık kapla okyanuslara daldık,
Koskoca bir ummandan birkaç damla su aldık!

Yanında ar ederler, Malazgirt’ler, Mohaç’lar,
Destanını yazamaz, kalem olsa ağaçlar,
Böyle büyük bir zafer, milyon kere yad olsun,
Ey yüce kahramanlar ruhlarınız şad olsun… 

                                                           Salim ÇELİK (11.03.2009)

Kardan adamlardı arkadaşların,
Karda ayak izi bırakmazlardı.
Kara şiirlerdi tek sırdaşların,
Yürek yakar sızı bırakmazlardı.

Bir gün kızıl güneş yaktı geceyi.
Geldi mevsimlerin en azgını; yaz!
Çözdü karda gizli her bilmeceyi,
Yarım şair, dedi, sen yazgını yaz!

Yaz karın zulmünü, soğuk yangını,
Sahte gülüşünü, göz yaşını yaz.
Diliyle yaptığı asil soygunu,
Eliyle kırdığı can taşını yaz.

Yazdıkça büyüsün içindeki çığ;
Güneşi ve ayı içine katsın.
Öyle derin ki kar; okyanuslar sığ…
Varsın yarım şair boğulsun, batsın.

Bu kara sevdanın gelmez mi sonu,
Buzların altına serilip yatsan?
İçindeki yangın çözmeden donu
Ölümün o soğuk zevkini tatsan…!

1.       Kör  kütük sarhoşum, içtim bu gece
Avcumda biriken gözyaşlarımı.
Cismimin içinden kaçtım bu gece
Terk ettim dünyevî uğraşlarımı…

2.       Ne kadar beklenir ki maşuk aşk durağında?
Sevilenin zulmüne kaç asır sabredilir?
Vuslat; hayal şehrinin erişilmez dağında;
Sevda ruha kelepçe, hasret bedene zehir!

3.       Fırtına kopar diye susmaya korkuyorsun,
Hâlbuki konuşmanın fırtınadan farkı yok!
Her sözünle bir kulun ruhunu burkuyorsun,
Dilinin kırdığını düzeltecek çarkı yok!

4.       Bir kutlu yol vardır, yok’tan sonsuz’a;
Kalbi kör, vicdanı sağırlar bilmez,
Dîl’i lâl, cüssesi ağırlar bilmez…
Kutlu yol sen ömrüm oldukça uza!

5.       Dindi fırtınam dindi; sakinleşti denizim
Alabora olmuş tüm anılar unutulsun
Ve boğazımda kalan aşk şiiri yutulsun…

6.       Aşk dediğin bir yalan, bir yalan denizinde
Tutulacak en ağır balığı sen tutmuşsun…
Aşk dediğin bir yalan, bir yalan denizinde
Yutulacak en acı suları sen yutmuşsun…

7.       Adın ağzımın tadı, yüzün gözümün rengi
Ve aşkın esaretim; esaretim Elfida!
Ne desem boş ne yapsam bitmez bu kısır döngü;
Dalga seni silse de yel tekrar yazar kumda…

Sen hiç ben olamadın;
                Ben zaten sendim bile.

Ağlayan, çağlayandım;
                Kurudum, dindim bile.

Düşmanım içimdeydi;
                Öldürdüm, yendim bile.

Söndürmeye çalıştım;
                Çok geçti, yandım bile.

Doğru’na hiç gerek yok;
                Yalana kandım bile.

Kurban arama aşka;
                Sana adandım bile.

Ben hayata bir düşman;
                Ölüme candım bile…

Baka bir âlemde sonsuz yer bulup

Cismi yer altında lâkin kendi yok

Esti yelden el alıp rüzgâr olup

Ben de bilmem hangi yoldan gitti ruh

Ah götürmüş bir melek rehber olup

Varsa görmüş kimse gelsin söylesin

Bir ışıktan hızlı geçmiş nur olup

Şimdi yerden arşa yükselsin duam

Hakk’a mâlum halka ancak sır olup

Rabb’e vuslat bende artık bir amaç

Aşkla göçsem yâre layık yâr olup

Fâilâtün / Fâilâtün / Fâilün

İlk aruz denemem…Çok başarılı değil belki ama

Paylaşmak istedim

Cümlesinin derdine açsak kollarımızı…

Cümlesini birden halk oldular diye sevsek

Cümlesine hep açık tutsak yollarımızı…

Cümle kelimeleri tek elife denk bilsek,

Cümleleri okusak ulvî kelimelerden!

Cümle cânı can diye, can gibi sevebilsek,

Bahsetsek Mecnun iken Leyla’yım demelerden!

Yerin kulağı varmış, usulca fısıldasak

Ve duyursak hak diyen avazımızı arşa!

Uyku vaktinde dahi hep onu sayıklasak

Kainatın diliyle girsek büyük yarışa!

Cümle halkalarını kırıp koparabilsek,

Nefsin ruha vurduğu demirden zincirlerin!

Geçip Hak kapısından, cennette durabilsek

Büyük marifetiyle ruhi çilingirlerin!

                                               Amin!!!!

Üstâd, kaleminin mürekkebinden
Şiire gebe bir katre olsaydım…
Yahut kunduranın ta en dibinden
Hiç kopmayacak bir zerre olsaydım…

Üstâd’ı saygı, rahmet ve bâkî muhabbetle anıyorum…
yarım şair…

Açtım gözlerimi, etraf karanlık…
Bir yol bulup kovsam bu düşünceyi
Boşver dedim rüya işte bir anlık…
“Ey Hak yoldan cayan, güldür geceyi!”

Sağa-sola döndüm; ne renk, ne şekil..!
Ne bir melek gördüm, ne cin cüceyi..!
Dedim ki her kimsen karşıma dikil!
“Ey görmeyip duyan, güldür geceyi!”

Sıcak yatağımda titredim o an…
Şimdi kolaysa çöz bu bilmeceyi!
Kim bu vakit, burda benle konuşan?
“Ey nefsine uyan, güldür geceyi!”

Sordum, nasıl, nasıl gülecek gece?
Cevap ver de bitir bu işkenceyi!
Dedi ki “Abdest al, temizlen önce,
Seccadeye dayan, güldür geceyi!”

“Ey Hak yoldan cayan, güldür geceyi!”
“Ey görmeyip duyan, güldür geceyi!”
“Ey nefsine uyan, güldür geceyi!”
“Seccadeye dayan, güldür geceyi!”

“Uykuyu kâr sayan, güldür geceyi!”
“Uyma, nefsin yılan, güldür geceyi!”
“Gel sen bana inan, güldür geceyi!”
“Leyl-i Kadir’de yan, güldür geceyi!”

Leyl-i Kadr’in kıymetini bilenlere selam olsun…

26.09.2008

Bir kolumdan çekiyor alçak nefs bataklığa;
Diğerine de mazlum irade asılıyor!
Bu ezeli düşmanlar sonunda ortaklığa
Yanaşmıyor ve göğüs kafesim yırtılıyor!

Her darbeye tepkisi irademin yalnız “ah!”
Ne silah ne gücü var nefse karşı koymaya.
Her darbesinde nefsin, hesabıma bin günah
Yazılıyor ve cinnet başlıyor gün saymaya!

Eksik akıl, ilim, aşk ve fazla fazla zehir
Ruhumu cehennemin demirbaşı yapıyor.
Ulvi harb kalıntısı, beden; bir viran şehir!!!
…………………………………………………………….!!!
(Şiiri, günlerce üzerinde düşünmeme rağmen tamamlayamadım… Yarım şairin, yarım şiiri işte!)

Nedir bu hal; neden bozuldu düzen?
Nerde yokta varın resmini çizen?
Uzansam boşluğa kim tutar beni?
“Zaman” denilince “an” yutar beni!

Doldurdum ruhumu saplantılarla
Ve çıldırdım artık; Çıldır ve Anla!
Anladım iman da insan da neymiş…
Anladım ki her ruh bir beden giymiş!

Ruhu kalıbından çıkaran yiğit
Bulur anahtarı, sıratsa kilit!
Teni duygusundan kalınsa kulun,
Onda kıymeti çok imandan pulun!

             Gün gelir, ân olur… Yüreğinin uzun süredir söylediği eski bir türkü gelir dilinin ucuna… Sözleri çok iyi hatırlarsın aslında ama bir türlü tutturamazsın melodiyi… Türkü içinde kalır. Bir ağırlık çöker göğsünün orta yerine… Tekrar denersin, nafile… Nafiledir tüm çabalar, düğümlenir boğazın. Bir damla sıcak kan süzülür çaresiz gözlerinden. Yanaklarına değil yüreğine akar… “Seviyorum!!!” diyemezsin…

            Gün gelir, ân olur… Şah damarının üstünde keskin bir bıçak gibi durur karşında. Kessin istersin. Kan gönlüne akacağına damla damla, oluk oluk aksın bedenine… Hiç değilse ruhun rahat olsun, kurtulsun bu sefil bedenden istersin, kesmez. Kördür bıçak, paslıdır. Belki içten içe ağlamaklıdır o ân ama “Unut” der… Cevap veremezsin, “Kolay mı?” diyemezsin. Başka ne desen yalan olur.

            Gün gelir, ân olur… Dinlediğin her şarkıda, her notada tek tek o vardır. Yazdığın her şiir ona armağandır. Yağan kar tane tane o’dur, güneş doğar, batar belki ama yüzüne vuran ışık o’nundur. Kamaşır gözlerin, ağrır belki… Yine de ayıramazsın bakışlarını. Baktıkça ağrıtır, ağrıttıkça bağlanırsın. Zaten bundan sonra konuşmanın anlamı yoktur. Dilin kudreti yetmez o hissi ifade etmeye. Söylediğin kuru bir laf olur.

            Gün gelir, ân olur… Bir şimşek çakar beyninde, aralanır gözkapakların… Gördüğün yalnızca bir rüyadır… Uyandığında anlarsın; peşine takılıp gittiğin adi bir yalandır. Muhakkak kendin uydurmuşsundur, belki inanmışsındır… Hattâ, kesin inanmışsındır… Ama mühim olan uyanmış olmaktır. Bunca yalanın içinde, üzerinde bir damla kan lekesiyle beyaz yastığa uyanmaktır tek gerçek.

            Ve nihayet; gün gelir, ân olur……….

            Geçip aynanın karşısına “Oh be!” dersin, “Rüyaymış.”.

            Ve bir gün yüzünde bir anlık hüzünlü bir tebessüm bıraksın diye yazarsın bunca satırı. Bir ân… Bir hüzünlü tebessüm… Hepsi bu..?!

            Ve garip; insanlar kendilerinde olmayanı gördüklerinde imreniyorlar. Arsızlığa imrenerek bakmanın neticesinde arından utanırsa insan..? Yanlışlar ne kadar tatlı ve zevkli görünür uzaktan. Bataklığa düşmeden sevmek çamuru, sonra batmak, batmak… Ne fayda eder bir kez düştükten sonra çabalamak? Garip…

            Ne suskun! Ne kadar suskun bir millet bu böyle? Nereye insanlık, nereye? Kimse ses çıkarmıyor artık sokaklara sıçrayan edepsizliğe. Herkes nemelazım çukurunun en dibinde, saadet peşinde güya. Saadet… Arsızlıklardan peyda olanların gölgesinde bir saadet mi? Saadet… “Banane sizden!” ya da “Ben de sizdenim!” Saadet… Ne suskun bir millet bu!

            Ve yazık! Çok yazık! Günlerce gündemi meşgul eden arsızlıklar var. Kim kızıyor bunlara kim? Lafa gelince “Magazin mi? Lanet!” diyen ama TV’yi açıp arsızları evine misafir eden insanlara da kızdım ben. İzlemeyin artık fahişeliği meslek edinip bununla ünlenenleri. Sevmeyin toplumu sevmeyenleri. “Sizi seviyoruz” deyip çocuklarımıza, gençlerimize arsızlık aşılayanları, “Bu benim özel hayatım.” deyip kamera görünce sarmaş dolaş olanları sevmeyin, izlemeyin.

            Biz izledikçe bunları, herkesi böyle sandık. Arımızdan utandık belki; kendimizden, kendi kültür ve ahlakımızdan utandık. Onlar modern oldular şimdi, bizse çok gerilerde kaldık. Yetişmeye çalıştı bazılarımız. Çağı yakalayacaklardı… Bir adım atanlar hep battı…

            Durdurun artık kahpeyi modern, soyguncuyu saygın, yalancıyı bilgin ve bizi suskun, miskin yapan bu dünyayı!

            İlericilik, modernleşme! Soyundukça insanlar, yırtıldıkça ar perdesi daha ileri gittik sanıyorlar. Bunlar bilmiyorlar mı; insanlar cahiliye devrinde çıplak, yarı çıplak geziyorlar. İleri gidelim derken nasıl büyük bir irticaya soyunuyorlar! Hayret, hem de ne hayret

NOT: Bu yazı il defa 13 Agustos 2007′de Msn Space  imde yayınlanmıştır.

Efsunlu suretin, cinnetin resmi
Lisanın çözülmez sırdır Elfida…
Firardaysa ruhun, yalnıca cismi
İstemem, bana ruh yârdır Elfida…
Dilimde kördüğüm Elfida ismi
Adını unutmak nârdır Elfida…

Elfida, sen farkında değilsin ama…

Ey daracık hücre, karanlık oda;
Leylaya Mecnunu râm eden sensin!
Feda olur bin can uğruna feda;
İnsana hayatı gam eden sensin!
Dervişe duasın, aşığa gıda;
Alemde her yana nâm eden sensin!

Elfida; ben mi vazgeçmeliyim, yoksa sen mi?
…
Bir çığlık atsam duyar mısın?
- Sanmam… Çünkü attım, duymadın!
…
Elfida, sözün bittiği yere inanır mısın?
Ben inanmam…
Sana söyleyecek bir çift sözüm hep var benim..
…

Kendime çok kızıyorum aslında…
Neden A değil, B değil de illâ Elfida diyorum?
Kendime bu soruyu sorup kızdığım için,
Kendimden utanıyorum…
….

Sanki senin gibi ben de, kendimden korkuyorum…

Elfida, çıldırmak üzreyim…

Elfida; feda etme, vazgeçme anlamında…
Adını her andığımda, “acaba?” diyorum bu yüzden…
Bu sınavı kendime ben seçtim…
Vazgeçmem için halihazırda o kadar sebep varken…
Bir sebep, bir bahane de benden işte…
Elfida, çıldırmak üzreyim…
Ama vazgeçmem…

İlla feda edilecekse bir şeyler…
İşte ömrümü feda ediyorum ben…
Vazgeçilecekse…
Vazgeçmiyorum işte…
Boşver Elfida, boşver…

Elfida, hakikaten sana şaşıyorum…
Boşver Elifda, boşver…
Çıldırıyorum!

*Bu bir şiir ya da deneme değil… Edebi bir değeri yok nazarımda… Bu Elfida’nın dymayacağı bir çığlık yalnızca…

Ve namus uçup gitmiş, loş, kuytu köşelerde…

Cemiyetin ördüğü ahlak denilen duvar

Yıkıldı, yıkılacak; bir darbelik ömrü var.

Beynimde uğulduyor hala şeytanın sesi;

“Gençlik benimdir” derken pis kokan o nefesi…

Karşı çıkacak kimse yok mu bu sapkınlığa?

Ahlaklı yobaz oldu, şeytanın kulu ağa!

Uyan cemiyet uyan, mahvoluyor istikbal!

Dayan yüreğim dayan! Yahut hem kör ol hem lâl!

Kızım zina içinde, ben nasıl dayanayım?

Ve oğlum bir alkolik! Hangisine yanayım?

Hangi yalana kandın, kime inandın söyle!

Ne verdiler ki sana günaha düştün böyle?

Yalnızca gence kızmam, ana-baba da suçlu,

Bugün yaşayan herkes yarına iman borçlu!

16.05.2008 akşamı, Hacettepe Üniversitesi, Beytepe Kampüsü’ndeki konserden sonra, oradaki hâl üzerine yazılmıştır…

Ansızın bir ölüm arzusu ile…

Mutlak sonu sevmek, tutulmak ona,

Ruhu sıkıştırmak hayat çarkına,

Dişlide ölümün tadına varmak…

Gözleri mıhlamak kara toprağa,

İmrenmek sararıp solan yaprağa,

Bedeni bembeyaz kefene sarmak…

Gece, yatağından mezara düşmek…

Gördüğü rüyanın bağrını deşmek…

Sonunda bu hâli de hayra yormak…

Bu hayat kimlerin vazgeçilmezi?

Kimler için ölüm bir kara yazı?

Bu sorular benim beynimde sızı…

“Ben beni bilirim” demeyip sormak…

Son vermek düşünce fonksiyonuna,

Can vermek hayatın vuslat anına,

Erince yüreğim bu muradına…

Bir solukta uzun köprüyü geçmek,

Ulvi çilegâhtan huzura göçmek…

Bu soğuk onu da dondurur yoksa…

Beni düşünmeyin, çünkü ben bütün

Bir alevli ruhum, ayaz bir oksa!

Üşümem bu canda durdukça canın,

Gönlümün sahibi varken üşümem.

Üşümem dilimde döndükçe adın;

Elfida ömrüme yârken üşümem!

Hasret mi havayı böyle soğutan,

Âşıkla maşukun uzaklığı mı?

Aşk mıdır bedeni yangında tutan,

Elfida’nın cana yasaklığı mı?

Ne zaman biterse gördüğüm rüya,

Ne zaman kaçarsa sevda bedenden…

Ben “ancak ölünce” diyorum güya;

Ölünce üşürüm, bildin mi neden?

Azrail rüyadan uyandırınca,

Sevdam, aşkım senle kalsın isterim!

Elfida, kalbimi toprak sarınca,

Ellerinde özgür olsun hislerim!

Elfida, çözemedim ben bu işin sırrını;

Neden sabah olmuyor, neden doğmuyor güneş?

Belki de son gecemdir, belki görmem yarını!

Elfida, aşkım baki, bedenim olsa da leş!

Elfida, sen bir hayal, hatta muhalimsin sen;

Bir karakalem ile mısralarda çizdiğim…

Aşktan yana kör cahil; zulümde âlimsin sen!

Elfida; sancısını her hücremde sezdiğim…

Elfida, bu hançeri kim verdi, nerden buldun?

Kimden aldın boynuma taktığın bu tasmayı?

Ya her gece başıma inip kalkan bu odun?

Elfida, urgan mı yok, bilmez misin asmayı?

Elfida ah Elfida! Vazgeç şu eziyetten.

Bedeni acılarla öldüremezsin tini!

Her gün bir cımbız ile parça koparsan etten,

Seni içimden almak kadar incitmez beni!

                                   Elfida; ölümüne sevda!!!

NOT: ELFİDA: Feda etme, gözden çıkarma, verme…  anlamına gelen bir isimdir…

Anlatsam bilmem ki anlar mısınız?
Tek kelime bile çıkmaz ağzımdan…
Yalnız inilti gelir boğazımdan…
Sanmayın ki nazdan; bu marazımdan…
Anlatsam bilmem ki anlar mısınız?

Bu şarap, bu şarap; her derde ilaç
Her yarayı sarıp durduran kanı!
Bu şarap; içince gözlerini aç;
Düşman bildiğini dost gibi tanı!

Sordular; kimlerdendir, nedir adı o yârin?
Dedim ki; adı nurdur,uzağındadır nârın!

Sordular; var mı gönlü sevdiğin kızın sende?
Dedim ki; o bir başka aşığın hevesinde!

Sordular; nasıl sevda, nasıl bir aşk sendeki?
Dedim ki; bu aşk sebep derde ruh ve tendeki!

Sordular; kim ve nasıl derman olacak sana?
Dedim ki; hiçbir tabip çare bulamaz bana!

Sordular; paki nasıl döneceksin hayata?
Dedim ki; onsuz hayat değişilmez memata!

İlk mesajı ben yolladım; şöyle:

Çıkınca Kızılay’a
Gözlerim yere düşer
Bir kaldırsam başımı
Gönlüme yara düşer

 Başedemem nefsimle
 Nefsim ateşe düşer
 Bir göz değse tenime
 Tenim telaşe düşer

Ağyarın gözü zehir
Zehri içime düşer
Yâri görmezsem kahır
Kahrı düşüme düşer

 Ben tek yâri görürüm
 Gönlüm tek yâre düşer
 Yar bilmem kimi görür
 Kimin peşine düşer

Eller duysa sırrımı
Sırrım ortaya düşer
Utanır ve ağlarım
Gözyaşım niye düşer.

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

Dost şöyle karşıladı, saat 01:05′de:

DÜŞTÜ
Bahara kandı virane
Hazan gülizare düştü..

Kılınan aşka pervane
Bir ezeli nare düştü..

Hasretler döndü hicrane
Vuslat sonbahare düştü..

Kulaklar laf-ı lisane
Can kelam-ı yare düştü..

Bülbül sırça aşiyane
Gül kaldırımlare düştü..

VESSELAM !

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

01:14′te gönderdim cevabımı:

Yare gönül kolay düşmez
Bir sebep, bir hikmet gerek
Aşığa ölüm tez düşmez
Evvel aşkı vurmak gerek

Demem o ki; vurma beni
Boşuna yorma kendini
Oğuşturup ellerini
Aşkı boğazlaman gerek

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

Dost’tan cevap gelmeyince üsteledim, saat 02:16…

Dostum;
İstedim ki atışalım
Şiirimsi kelam ile
Güzel sözle sataşalım
Kötü demek kolay dile

Uyudun mu hemen yoksa
Ben uyurdum aşk bıraksa
Aşığa uyku ıraksa
Sen uyu dost, kolay gele

Ben ki; gece uyumayan
Yıl geçse de büyümeyen,
Bir tek aşka boyun eğen,
Ben ki; aşığım bir güle!

Ben söylerken bülbül gibi,
Geldi zamanın kör dibi,
Uyumak da gerek tabi…
Haydi sana güle güle… 

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

Bunun üzerine dost 02:21′de şöyle dedi…

Ben de uykuya ninni söylüyordum şimdi, aşık makamında…
Kül, yanmaz…
Leyla hayaline dalan uykuyla uyanmaz…

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

02:28′de cevaplıyorum bu mesajı…

“Bana diyorsun ki “velud”,
İşte dostum sana kanıt
Var beni aleme tanıt
Çıkar adımı bülbüle…”

“Kül yanmaz” diye bir şiire, bir şiirle yorum yaptım bugün! Tevafuk!

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

(www.doludesti.com da Ahmet GÜRLEK’in şiirine yazdığım bu şiir, ilham kaynağıyla birlikte, burada yayınlanacaktır…)

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

02:30′da Dost’tan gelen SMS

Böyle doğaçlamalarla tarzın yavaş yavaş şair çizgisinden ozan-aşık çizgisine kayıyor…

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

02:35′te cevabım;

Ozan-aşık-şair benim
Bu hale aşktır nedenim
Çürüse bile bedenim
Dolaşırım dilden dile…

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

02 :39′da Dost’tan gelen sesler şöyle;

Bu arada bu yolculuğumda Aşık Seyrani diye bir aşıkla beraber geldik, çok güzeldi..

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

02:46′da cevabım;

Beni hiç bulmaz böylesi
Bilmem bu baht neyin nesi
Ben, senden başka kimsesi
Bulunmayan bir zırdeli…

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

02:49 Dost dedi ki;

Ben de meçhullere karıştığıma göre… Yalnızsın vesselam

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

02:56′da cevabım;

Aman dostum yapma sakın
Yalnızlık ölüme yakın
istersen öldür velakin
Benden ne dilersen dile
Beni yalnız atma çöle…
Yakıp da döndürme küle…

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

03:06′da Dost’tan gelen;

Zaten külde bir kızıl köz; Çölde bir garip öz; Dilde yanık bir sözsün…
Belki de; Külde bir avuç su; Çölde gezen bir ahu; Dilde “edeb ya hu”sun.

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

03:15′te dedim ki;

İşte hocam ya sen busun
Sen konuş ki, alem sussun…

Yeter artık gün doğacak;
Şafak sökecek birazdan.
Tatilin kıymetini bil
Uzak kalma ha …..dan! Vesselam…

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

03:20′de gelen mesaj;

…… …… .. …..’.. …….. … ……….. ….., .. …..’.. …… …….. … Hasan abi… İyi Şafaklar!

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

03:31′de cevabım;

Yeter ben haddimi aştım
Gerekesiz lafa bulaştım
Demezdim ya herhal şaştım
Dönelim lale sümbüle…

Boşver şimdi çiçekleri,
Uykuda göz bebekleri
Gece vakti parmakları
Yormayalım hiç boş yere

…… ben zayıf düştüm
Uyku için aşka küstüm
Yeter vallahi ben sustum
Vesselam! Kal kelam ile…

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

03:38 de dostum;

-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

BİTTİ…

Yolların kesiştiği tüm köşeleri tuttum,
Seni gördüğüm anda sözlerimi unuttum.
Ve gelince göz göze dedim ki hapı yuttum.
Anla şu hâl dilimden, beni bir seyret derim!

Beni bildiğin bütün aşıklarla kıyasla;
Hiçbiri benim kadar mecnun olamaz, asla!
İnanmazsan başını şu göğsüme bir yasla…
Fırlamasın yerinden kalbim, dikkat et derim!

Bir şiir yazdım diye sanma ki sanatçıyım;
Ne şairim, ne yazar; ne ressam, ne hatçıyım.
Yalnız aşk sanatında birazcık inatçıyım..!
Beni şiirimle an, yahut da unut derim!

Çile en yakın dostum, sabır ise uzakta.
Can vermeye niyetim var benim bu tuzakta.
Madem ki ölüyorum, son kez yüzüme bak da;
Benden helallik iste, sonra bırak git derim!

Aşığınım ben fakat, vuslat beklemem aşktan..
Bana ufak bir oda ver gönlündeki köşkten..
Cenazemi görürsen bir damla akıt eşkten..
Bütün arzum bu kadar; beni mazur tut derim!

Yanarım, yanan yerim bedenim değil ruhum.
Söndür ki yangınımı, seni yakmasın ahım!
Sen ki; gönül sultanım, sen ki; ruh padişahım,
Ben senin esirinim, etme hiç azat derim!

“Yunus balık karnında dua eder, ne derdi?
Nasıl bir anda biter, yok olurdu tüm derdi?”

Cevapsız soruların bir defterini tutsak,
Ve en girift soruya yenilip olsak tutsak!

Teaztlara boğuldum; alem düzdü, ben yandım.
Ben, esirler kralı, karda yürüyüp yandım.

Korkuyorum; ölümle gece yüzleşeceğim,
Azraille başbaşa kalacak ölü beden.
Ruhumla kendime bir çukurcuk eşeceğim…
Bu kadar genç yaşta mı gelecek ölüm, neden?

Korkuyorum; belki de en büyük korkum benim;
Sualler soracaklar gelip Münker ve Nekir!
“Ne yaptın bu dünyada; peygamberin, Rabbin kim?
Hani verilen nur-ruh, ne bu ruhundaki kir?”

Korkuyorum; adalet çekecek kılıcını,
Amelim tartılacak en hassas teraziyle.
Kafirin küfrü ile müminin inancını
Gösterecekler bana ruhlardaki iziyle.

Korkuyorum; karınca dikilecek karşıma,
Ezip geçtiğim günün hesabını soracak.
Hakkına girdiklerim üşüşecek başıma,
Günahlarım toplanıp etrafımı saracak.

Korkuyorum; cehennem beni bekliyor sanki.
Yandıkça yenilenir odunların ateşi,
Bu; çaresiz yandığım, acı çektiğim an ki;
Dünyada hiçbir çile olamaz onun eşi!

Öfkem sinip havaya çevirse bedenini,
Son bir nefes alsan ve sarsa hücrelerini,
henüz farkedemeden, bilmeden nedenini,
Ruhu donmuş bir kaya, bir taş gibi olursun.

Ağlasan ve gözyaşın aksa yanaklarına,
Bir ağrı hücum etse sonra şakaklarına.
Kendini bulmak için şehrin sokaklarına
Çıkıp da kaybolmuş bir berduş gibi olursun.

“Her duygunun bir şiiri olmalı!”

Ne yana dönsem sen, nereye gitsem,
Yakalayamadım, ne yapıp etsem?
Belki tüm bunları kenara itsem;
Bir işin ucundan tutsam diyorsun.

Beyhude sevmişsin diyorlar bana,
Boşa ağlamışım hep yana yana!
Elimde olsa da birgün rüyana
Gelip aşkım desem sana diyorsun.

Unuttum desem de inanma, yalan!
Bir tek senin adın aklımda kalan.
Senden sonra boyun büküp de solan
Güllerin bahçesi talan diyorsun.

Ayı aydınlatan senmişsin meğer.
Aşkın güneşi söndürmeye değer!
Bu kul dostu över, düşmana söver,
Ama en çok seni sever diyorsun.

Mektubun kesildi, gelmiyor haber,
Unutmuşsun, hiç sevmemişsin meğer!
Bizim yazımız bu, ne denir, kader!
Bu hayat ölümden beter diyorsun.

Düşmüyor toprağa bir damlacık su,
Yaprağı sarmış susuzluk korkusu.
Sensizlik gözlerime kursa pusu,
En zayıf anımda vursa diyosun.

Bugün yüreğim bir garip kederde…
Ecel dahi derman olmaz bu derde!
Hakkın aşıkları göğe gider de;
Benim cehennemim yerde diyorsun.

Sabredip susuyorum, yoksa çıkardı sesim.

“Sen” derdim, “sen ki zalim, yetmedi mi ettiğin;

Sever gibi yanaşıp, söver gibi gittiğin?”

Susuyor, susuyorum. Sükût bütün servetim.
Ettiğim iki çift söz; bu da benim gafletim.

                                               BİRGÜN…

Saracak seni aşkım, bir bahar akşamında;

Rüzgâr, sana yazılmış bir şiir sanacaksın.

Hiç tadı kalmayacak günün de akşamın da.

“Neden unuttu?” diye düşünüp yanacaksın.

                                               VE…

Güneş batarken garptan, ay semaya inecek,

Ayın zayıf ışığı yön verecek gölgene.

Ruhuna bensizliğin ıstırabı sinecek.

Oturup çaresizce ağlayacaksın yine.

                                               ARTIK…

Ne düşünürsen düşün, ne hissedersen hisset;

Zincirin son halkası benim aşkım olacak.

Hayalimi kurmasan, aklına çeksen de set

Yüzüm rüyalarında tekrar şekil bulacak.

                                               ÇÜNKÜ…

Hafızanın kalbine işlendi benim adı.

Bir gün silip atsan da orada bulacaksın.

Kulağında çınarken duymadığın feryadım;

Mevsimle inatlaşan gül gibi solacaksın.

                                               SONRA…

Dünya zindan olacak, bilemem sonrasını.

Ben sana söyleyeyim, hayır yok bu gidişte!

Unut mutlu olmayı, şimdiden tut yasını;

Aşkım intikamını böyle alacak işte!!!

                                               BİTTİ…

(İntikam alma hakkı aşkındır; aşığın aklına bile gelmez intikam. Aşık intikam almaya kalkarsa; zaten aşık değilmiş demektir…)

Gideceksen; sessizce, bana görünmeden git!

Bir lamba yandığında kaçan karanlıkların

Hızında, yani birden, bana görünmeden git!

Mesela gün uyurken, ortasında gecenin,

Beni konuşturmadan dilinde bülbülcenin…

Ve bahsini duymadan “Kal” diye bir hecenin,

Karşında yalvartmadan, bana görünmeden git!

Yalnızca bir lâhza dur tam kapının önünde.

Bir damla gözyaşı dök bu ayrılık gününde.

Aşk’ın en yaslı anı ve hüznün düğününde,

Arkana bakmadan ve bana görünmeden git!

Gideceksen, bir daha dönmeyi unutarak,

Gitmenin bedelini bilerek, anlayarak,

Kapıdan çıktığında gemileri yakarak;

Anahtarları bırak, bana görünmeden git!

Gittiğin yerde her şey beni hatırlatacak;

Ayrılık asıl o gün bağrını kavuracak!

Sana yalnızca çile var artık yaşanacak…

Hepsini göze al ve bana görünmeden git!

Bir mektup bile yazma, hatta selam yollama,

 Mümkünse yaşadığım bu şehre hiç uğrama.

Çünkü bu merhem değil, tuz basmaktır yarama!

Gelip görünme bana, bana görünmeden git!

Mesken tutarım da bir dağ başını,
Eşkiyaya yoldaş olurum ustam.
Arsızın boynundan kesip başını,
İte, köpeğe aş ederim ustam.

Bilmem hayır mıdır ettiğim dua,
Duyunca edepsiz bir çift söz ustam.
Böyle hadsiz söven diller lal ola,
Mahreme uzanan dil kopsun ustam!

Döverken demiri kızgın ateşte,
İncecik ve keskin bir kılıç olur.
Kötü söz söyleyen zaten kalleş de,
Küfre boyun eğen yiğit hiç olur…

“Küfre boyun eğmeyen, yiğit; Erol ÇİÇEK’e ithafen”

                Gece ve gündüz, geçen vakti farketmeden ve önemsemeden güneşi, uykudayım. Yalnızca yatakta değil, sınıfta, yemekte, ayakta, otoüste, biriyle konuşurken, kitap okurken hattâ ve hattâ …..dayken bile, bir yandan uyuyorum.

                Yalnızca görmüyor olsam kör; duymuyor olsam sağır; konuşmuyor olsam lâl… Ancak hiçbir hissî kudrete mâlik değilim. Uykudayım yani… Nefes alan bir ölü düşününüz ve hâlimi anlamaya çalışınız. Ölü; ayakları üzerinde dik duran, gözleri açık ve hareketli, canlı bir beden tıpkı, ama ölü işte…

                Herşeyi tastamam bir otomobilin motoru olmadığını hayâl ediniz. Dışardan bakıldığında nesi noksan? Eksiği yok, tamam, tastamam! Ancak çalışmıyor ve gitmiyor…Fikir ve his yürütecek motorlarım nerdeler? İhtimal ki, vücudum bunlara muhtaç uyanmak için. Buna mukâbil, ben hiçbir şeye muhtaç değilim. Uyku hâlinden hayli memnunum, daha doğrusu şikâyetçi değilim. Esasen bu hâle karşı da bir hissim yok!

               Bilmem başka nasıl anlatabilirim, nasıl anlatılır!

               Bir ân için kalbinizi sökün göğsünüzden; beyninizi ağzınızdan kusun ve bekleyin… İşte benim hâl ve yerimdesiniz. Günlük hayatınıza bunlarsız devam ediniz. Neyin azıcık da olsa bir önemi var şimdi? Geçmişin hatıralarından ve geleceğin hayâllerinden yoksun, bu günün idrâkından uzak…

              Bir hâl işte bu; öyle yaşıyormuş gibi… Ya da sanki; ölmüş fakat öldüğünün farkında değil… Bir hâl işte! Uyku, ebedî uyku, daim uyku!

           Zindan deyince akla ilk ne gelir, neler zuhur eder gözlerin önünde?
           Loş karanlık, dört duvar ve demir parmaklıklar! Küçücük bir cam, nemli ve ağır kokulu, pis hava! İnsanın içine zehir gibi çöken ve ıstırabı gün be gün katlamaya memur olan bela; yalnızlık!..
           Zindan başka neler hatırlatıyor? Anahtar şıngırtısı ve iskarpin takırtısıyla, ara sıra yoklayan, yüzü bir ölününki kadar hissiz ve tepkisiz olan bir gardiyan, nadiren görünen devlet suretli hapishane müdürü…
           Azıcık su, biraz ekmek… ve daim uyku, uyku…
           Başka, daha başka? Bir yığın ‘sözüm ona suçsuz’ sabıkalının bağrışmaları, kavgaları, küfürleri…
                           …
           Zindanda en çok bulunan şey, zaman. Ağlamak inlemek, sıkılmak ve uyumaktan arda kalan zaman!
           Zindan ve zaman! Ve bir de ben; zâhirde ikisinden de yoksun ve uzak, bâtında ikisinin de esir ve mâliki olan, ben.
           Ben; ateşin yakmadığı, buzun dondurmadığı, vurulsa da ölmeyen, ölmeyi beceremeyen bir ruhi azap müptelası… Şimdi zaman zindanlarında, ayağımda saniyelerden prangalar, bekliyorum. Bekleyişim zamanı durduracak celladın gelmesiyle son bulur!

Üstat’a ithafen…