MONA ROSA’ya nazire

Ulursa ulusun kirli çakallar,
Tavşanın bakışı kimin umrunda?
Mona Rosa bu hal bende her gün var!
Sırılsıklam oldum dert yağmurunda.
Ulursa ulusun kirli çakallar…

Arala perdeyi, bak pencereden;
Mona Rosa seni görmek ecelim!
Bakışın ruh emer ve çürür beden,
Anla Mona Rosa gözlerin ölüm!
Arala perdeyi, bak pencereden…

Zindan duvarları, alçak çatılar;
Bende bulur zifir karanlığını.
Bu demir kapılar ve gıcırtılar,
Hatırlatır ölü yalnızlığını;
Zindan duvarları, alçak çatılar!

Zambaklar bir ölüm sonrası açar
Ve vardır her vahşi çiçekte bu ruh!
Beni yakıp mumu söndüren rüzgâr,
Esiyor, önünde bedensiz güruh!
Zambaklar bir ölüm sonrası açar.

Ellerin, gözlerin ve düşünceler
Narçiçeğinden beter eziyor beni!
Kulağımda hala o son heceler,
Beynimde yol, kıvrım geziyor gibi
Ellerin, gözlerin ve düşünceler.

Zamanı durdurdu gidişin Mona,
Saat on ikiymiş, ben ayaktayım!?
Uyusam da gelsen gece rüyama
Güzel güzel baksan ve bitse yasım!
Zamanı durdurdu gidişin Mona!

Akşamları gelir ölü âşıklar,
Durur sevdiğinin kapı önünde
Kimi bir ses bekler; kimisi tıklar…
Ah bir çıkıp gelsen, ölmeden ben de!
Akşamları gelir ölü âşıklar.

Ki ben Mona Rosa, ararım seni
Ölü âşıkların mezar taşında.
Çileyle doldurur göz çukurunu
O yalnız taşların yanı başında
Ki ben Mona Rosa, ararım seni…

Kırgın da olsan bak yüzüme Rosa,
Henüz söylemedim en son sözümü.
Benim aşkım sığmaz şiire, saza;
Anlarsın görünce nemli gözümü.
Kırgın da olsan bak yüzüme Rosa!

Artık inan bana, inan ne olur!
Bu itirafım ki; son sözüm sana;
İpince, dupduru, bembeyaz bir nur
Çıkıyor göğsümden, can vardı sona!
Artık inan bana, inan ne olur!